Student Prawa

Od czasów średniowiecza król, w sprawowaniu władzy wykonawczej, korzystał z pomocy urzędników dworskich, pełniących jedynie funkcje doradcze. Od czasów Henryka VIII dygnitarze ci wchodzili w skład Tajnej Rady, która wyłoniła się z dawnej Rady Królewskiej.

Gdy liczba członków Rady wzrosła tak, że uniemożliwiało to jej sprawne funkcjonowanie, ostatni Stuartowie zaczęli powoływać spośród jej członków mniejsze grono ministrów (spotykali się w gabinecie królewskim – „gabinet”, posiedzeniom przewodniczył król). W 1714 r. tron objęli słabo zorientowani w sprawach angielskich książęta hanowerscy, którzy przekazali przewodnictwo posiedzeniom gabinetu jednemu z ministrów, najczęściej Pierwszemu Lordowi Skarbu, zwanego odtąd premierem. Ostatecznie z końcem XVIII w. gabinet z premierem na czele przejął pełnię władzy wykonawczej w państwie, zastępując w tym króla. Jednocześnie kształtowała się zasada odpowiedzialności politycznej ministrów, egzekwowana przez Parlament (zasada nieodpowiedzialności króla).