Student Prawa

Pokrewieństwo agnacyjne (agnatio) – wynika z podległości władzy tego samego przodka. W najstarszym prawie rzymskim cala struktura opierała się na podległości władzy pater familias. Spokrewnione ze sobą były osoby będące pod władzą tego samego zwierzchnika aktualnie lub przed jego śmiercią. Pokrewieństwo mogło powstać jedynie ze strony ojca, gdyż tylko on mógł być dzierżycielem władzy w rodzinie. Dzieci kontynuowały rodzinę ojca, a nie matki. Jeśli dziecko nie wchodziło pod władzę ojca, to od urodzenia było osoba sui iuris i nie miało żadnych krewnych agnacyjnych. Pokrewieństwo agnacyjne mogło powstać również poprzez przysposobienie lub conventio in manum.

Na skutek śmierci pater familias, osoby alieni iuris bezpośrednio mu podlegające stawały się osobami alieni iuris, niezależnie od płci. Wnuki jednak przechodziły pod władze ojca. Kobiety nie mogły być naczelnikami rodziny – na nich zaczynała się i kończyła rodzina. Osoby, które wyszły spod władzy pater familia na skutek emancipatio, traciły pokrewieństwo agnacyjne z całą dotychczasową rodziną.