Student Prawa

Tzw. polityka włoska – dążenie cesarzy niemieckich do utrzymania panowania nad Włochami, zmuszało ich do wielu ustępstw na rzecz niemieckich panów terytorialnych w postaci przywilejów, które stały się podstawą rozwoju władztw terytorialnych i rozbicia politycznego Niemiec.

Trwałe rozbicie polityczne oraz zróżnicowanie gospodarcze przyczyniło się do tego, że charakterystyczny dla średniowiecza partykularyzm prawny stał się tu szczególnie trwały. Obok partykularyzmu terytorialnego występował też partykularyzm personalny, związany z wyodrębnieniem się stanów społecznych.

Szlachta posługiwała się prawem ziemskim, ludność miejska – prawem miejskim a ludność chłopska – podlegała prawu dworskiemu.

W Rzeszy utrzymywał się prymat prawa zwyczajowego, a działalność ustawodawcza władców była nikła. Jedynymi ustawami o charakterze powszechnym były ustawy o pokoju ziemskim (ograniczenie wróżd). Dopiero w XVI w. pojawiły się tendencje do unifikacji prawa sądowego, czego wyrazem było wydanie kodeksu karnego Caroliny.