Student Prawa

Wielkie znaczenie dla postępu papalizmu miał słynny spór ( gregoriański )

o inwestyturę biskupów między papieżem Grzegorzem VII Hildebrandem ( 1073 – 1985 ) a cesarzem Henrykiem IV ( 1056 – 1106 ).

Grzegorz VII zapoczątkował proces desakralizacji władzy świeckiej. Głosił, że państwo to twór z  istoty swej zły. Władza państwowa zrodziła się z podszeptu szatana, z pychy i żądzy władzy. Państwo jest więc w swej istocie tworem grzesznym, niedoskonałym. Ma ono rację bytu tylko wtedy, gdy realizuje postulaty sprawiedliwości bożej. Znaczy to, że tylko państwo pobłogosławione przez kościół może być organizacją pożyteczną, mila Bogu. Na czele tego kościoła stoi papież, namiestnik Boga na ziemi, jedyny władca uniwersalny, głowa wszystkich panujących. On jeden jest prawdziwym cesarzem, on i tylko on ma prawo do noszenia insygniów władzy najwyższej. Papież jest najwyższym odpowiedzialnym bezpośrednio przed Bogiem sędzią i może usuwać władców z tronu, a ludność poddaną złym panom – zwalniać z obowiązku posłuszeństwa. U podstaw tej prerogatywy tkwiła idea o nieomylności papieża.