Student Prawa

Apogeum teorii papalizmu przypadło na stulecie XIII. Za pontyfikatu

Innocentego III (1198-1216) doktrynalny problem dualizmu władzy świeckiej rozstrzygnięty został niedwuznacznie na korzyść papieża. (Teoretycznie wspierały papalizm nader liczne i wymyślne konstrukcje, a wśród nich następujące):

1) Teoria jedności świata. Świat zbudowany jest na podobieństwo organizmu człowieczego (stąd nazwa: organiczna) i nie może mieć dwóch głów: świeckiej i duchownej. Głową w tym świecie jest papież.

2) Teoria kościoła- duszy i władzy świeckiej- ciała. Istnieje hierarchia bytów; bytem najwyższym jest byt najbardziej uduchowiony. Znajduje on swe ziemskie odbicie w osobie namiestnika bożego- papieża.

3) Teoria wyższych zadań papiestwa i niższych celów państwa.

4) Teoria kościoła jako instytucji doskonałej i państwa jako tworu obarczonego grzechem. Papież może uchylić „grzeszne” postanowienie władcy świeckiego, świeckiego nawet usunąć samego cesarza, kiedy pozostaje on głuchy na głos nieomylnego papieża. Papież jest powołany do badania, czy osoba ustanowiona władcą ma kwalifikacje do rządzenia; sprawdza, czy istnieją dostateczne gwarancje, że nie będzie ona rządziła grzesznie. Ma więc prawo do zatwierdzania kandydata przed objęciem przezeń urzędu.

5) Teoria wikariatu, głosząca, że po śmierci cesarza władza wraca do papieża.

6) Teoria dwóch mieczy, tłumacząca wyższość papieża argumentami genetycznymi, „historycznym”: Bóg dał Piotrowi dwa miecze- jeden symbolizujący władzę duchową, drugi władzę świecką. Papież jest jedynym depozytariuszem (szafarzem) miecza świeckiego

7) Teoria darowizny Konstantyna.

8) Teoria papieża jako reprezentanta ludu rzymskiego.

W buli Unam Sanctiam (1302), (wydanej przez papieża) Bonifacego VIII (w roku jego sporu z królem Francji Filipem Pięknym, papież) podniósł swą uniwersalną władzę do godności dogmatu wiary. Ego sum papa = ego sum imperator stwierdzał Bonifacy.