Student Prawa

-        Okres procesu legisakcyjnego → legis actio sacramento in rem → jeśli pozwany nie dokonał contravindicatio, pretor poprzez addictio przyznawał sporną rzecz powodowi. Jednak, jeśli pozwany dokonał contravindicatio, obie strony ustanawiały sacramentum (ofiara na rzecz świątyni/państwa), która przepadała danej stronie, jeśli sędzia orzekł, że jej sacramentum było iniustum. Na czas sporu pretor wedle własnego uznania przydzielał posiadanie którejś ze stron, która musiała zabezpieczyć drugą stronę, że zwróci przedmiot (wraz z ewentualnymi owocami) w razie przegrania sporu. Zabezpieczenie to dochodziło do skutku poprzez danie ręczycieli (praedes litis ac vindiciarium). Wygrywający mógł dochodzić swoich pretensji od ręczycieli albo wszcząć postępowanie egzekucyjne wobec przegranego.

*  obie strony musiały udowodnić, że są właścicielami kwirytalnymi.

*  uproszczenie wprowadzono poprzez postępowanie – agere per sponsionem (G. 4, 93-94). Powód zamiast sacramentum żądał sponsio praeiudicialis. Taka sponsio dawała możliwość wytoczenia legis actio per iudicis (arbitrive) postulationem – zwycięstwo równoznaczne z uznaniem prawa powoda do spornej rzeczy. Sponsio ta miała charakter prejudycjalny, a nie karny. Ze względu na to, iż sporna rzecz pozostawała w majątku pozwanego, konieczna była druga sponsio o wypłacenie równowartości rzeczy, jeśli wyrok z pierwszej sponsio wypadnie na korzyść powoda, a pozwany nie wyda rzeczy.