Student Prawa

We wczesnym średniowieczu istniała tendencja do uznawania za przestępstwa takich czynów, które wywoływały zmiany w świecie zewnętrznym. Nie umiano ujmować czynu przestępczego od strony subiektywnej – tj. od jego oceny pod względem stosunku sprawcy do zdarzenia. Przestępstwo ujmowane było jedynie od strony zewnętrznych przejawów – za te właśnie przejawy sprawca czynu ponosił odpowiedzialność.

Prowadziło to do dwóch ważnych konsekwencji:

 utrzymywania się odpowiedzialności niezależnie od winy – w małym tylko stopniu uwzględniano nastawienie sprawcy do czynu, fakt istnienia czy braku złego zamiaru. Odpowiedzialność można było ponieść również za szkodę, która nastąpiła w wyniku niezawinionego przypadku.

 bezkarności w przypadku usiłowania popełnienia przestępstwa.