Student Prawa

–         morze terytorialne i wody wewnętrzne stanowią terytorium państwa nadbrzeżnego, a dalej są obszary nie podlegające suwerenności terytorialnej żadnego państwa → podział na morze pełne i strefy przybrzeżne (dla celów ekonomicznych i obronnych);

–         klasyfikacja obszarów morskich (pod kątem zmniejszających się kompetencji państwa nadbrzeżnego):

*   morskie wody wewnętrzne (np. porty i większość zatok) – pełna władza suwerenna;

→     wody archipelagowe – szczególne ograniczenia w interesie żeg­lugi morskiej i powietrznej;

*   morze terytorialne – pas wód rozciągających się od lądu lub granicy zewnętrznej wód wewnętrznych lub archipelagowych → władza ograniczona przez prawo nieszkodliwego przepływu wszystkich państw;

→     czasem wody terytorialne wraz z wodami wewnętrznymi nazywane są wodami terytorialnymi, gdyż stanowią część terytorium państwa nadbrzeżnego;

*   tzw. strefa przyległa – ustanowiona czasem poza granicą morza terytorialnego (czyli na morzu pełnym), w której państwo zastrzega sobie pewne uprawnienia (np. w dziedzinie kontroli celnej lub sanitarnej);

→     strefa wyłącznego rybołówstwa → gdy zastrzega sobie wyłączność rybołów­stwa;

*   uprawnienia do tzw. szelfu kontynentalnego (czyli dna morskiego i podziemia płytkich obszarów przylądowych) → prawo poszukiwania i eksploatacji zasobów naturalnych szelfu;

*   tzw. strefy ekonomiczne → to prawo poszukiwania i eks­ploatacji wszelkich zasobów (zarówno żywych, jak i mineralnych) wód morskich oraz dna morskiego i jego podziemia (suma strefy wyłącznego rybołówstwa i tzw. szelfu kontynentalnego);

*   obszary morza pełnego – nie podlegają żadnej władzy państwa i wszyscy mogą z nich korzystać na zasadzie równości;

–         tendencja do stworzenia odrębnego statusu dna mórz i oceanów poza granicami władzy państwowej oraz uznania go za tzw. wspólne dziedzictwo ludzkości;