Student Prawa

Zasadą przeniesienia własności jest: Nikt nie może przenieść więcej prawa niż sam posiada – jest to zasada niepisana, ale obowiązująca w prawie polskim. Wyjątki od tej zasady:

1. dotyczący nieruchomości – z ustawy o księgach wieczystych i hipotece wynika – zasada rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Z tej zasady wynika, że nabywca nieruchomości mającej urządzoną księgę wieczystą nabywa na własność na podstawie umowy nieruchomości od osoby, która niezgodnie z rzeczywistym stanem prawnym jest wpisana do księgi wieczystej jako właściciel. O ile umowa ta ma charakter odpłatny i nabywca jest w dobrej wierze.

2. dotyczący ruchomości – wynika z art. 169 k.c. – w przypadku ruchomości dowodem, że ktoś jest właścicielem wynika z faktu posiadania. Ustawodawca przyjął:

1. zbywcą rzeczy jest osoba, która nie jest właścicielem rzeczy;

2. zbywcą nie jest osoba uprawniona do rozporządzania rzeczy;

3. chodzi o rzecz ruchomą;

4. strony zawarły umowę;

5. nabywca jest w dobrej wierze;

6. zbywca włada rzeczą i wydaje ją nabywcy;

7. nabywca obejmuje rzecz w posiadanie.

Ta reguła doznaje ograniczeń, które wynikają z art. 169 §2 – jeżeli chodzi o rzecz zgubioną, skradzioną lub w inny sposób utraconą przez właściciela własność takiej rzeczy przechodzi na nabywcę na podstawie umowy zawartej z osobą nieuprawnioną do rozporządzania nią dopiero z upływem 3 lat od jej utraty przez właściciela.

Ograniczenia nabycia własności nieruchomości przez cudzoziemców

Te kwestię reguluje ustawa z 1920 roku o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Cudzoziemcy mogą nabyć na własność nieruchomość za zezwoleniem ministra MSWiA wydanego za zgodą ministra MON, a gdy chodzi o nieruchomości rolne również za zgodą ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Zgodnie z tą ustawą cudzoziemiec za zezwoleniem może nabyć własność nieruchomości albo prawo użytkowania wieczystego nieruchomości. Zezwolenia nie wymagają:

1. umowa przedwstępna – zobowiązująca do zawarcia umowy zobowiązującej do przeniesienia własności nieruchomości lub użytkowania wieczystego;

2. jeśli chodzi o umowę zobowiązującą do przeniesienia własności nieruchomości, o ile ma ona tylko skutek obligacyjny;

3. umowa zlecenia przewidująca nabycie przez zleceniodawcę nieruchomości, o ile zleceniobiorca nie jest cudzoziemcem, natomiast zleceniodawcą jest cudzoziemiec;

4. umowa zobowiązująca do oddania nieruchomości cudzoziemcowi w używanie, np. najem, dzierżawa;

5. umowy o postanowienie ograniczonego prawa rzeczowego na rzecz cudzoziemca;

6. umowy zastrzegające prawo pierwokupu nieruchomości na rzecz cudzoziemca.

Cudzoziemiec ma prawo do nabycia współwłasności – ale musi mieć na to zezwolenie.

Nabycie na własność przez cudzoziemca nieruchomości w drodze zasiedzenia wymaga zezwolenia właściwego ministra.

Art. 166 k.c. dotyczy pierwokupu właścicieli.

Przeniesienie własności nieruchomości następuje zasadniczo mocą jednej omowy o podwójnym skutku: umowy zobowiązująco-rozporządzajacej.