Student Prawa

Prawo karne rozwijające się w miastach włoskich (oparte o prawo rzymskie) zaczęło uchodzić za wzór godny do naśladowania. Rozpoczęto więc prace nad utworzeniem niemieckiego kodeksu karnego.

Jednym z najważniejszych efektów prób przełamania partykularyzmu w dziedzinie prawa sądowego w Niemczech było uchwalenie w 1532 r. ogólno niemieckiej kodyfikacji prawa karnego, zwanej Constitutio Criminalis Carolina. CCC złożona była z 219 artykułów, dotyczyła procesu karnego i prawa karnego materialnego. Wzorowana była na ustawie karnej z 1507 r. Constitutio Criminalis Bambergiensis.

Na skutek protestów władców terytorialnych, związanych z obawami, że CCC może uszczuplać samodzielność prawną terytoriów Rzeszy – ostatecznie ustawie tej nadano jedynie moc posiłkową w stosunku do praw partykularnych. Mimo tego zastrzeżenia CCC odegrała ogromną rolę w dziele ujednolicenia i unowocześniania prawa karnego procesowego i materialnego w całej Rzeszy. CCC była inspiracją dla wielu ustaw terytorialnych, m.in. Austrii, Czech, Moraw i Śląska.

Od schyłku średniowiecza w Europie istniała tendencja do spisywania na polecenie władców terytorialnych i miejskich różnych praw ziemskich i miejskich. Powstawały tzw. Reformacje, będące swoistymi kodeksami różnych praw niemieckich.