Student Prawa

We Francji rosła rola ustawodawstwa królewskiego (ordonanse). Wszystkie prace kodyfikacyjne z czasów przed oświeceniowych nie miały jednak tych cech, jakie wiążemy z działalnością kodyfikacyjną w nowożytnym znaczeniu tego słowa Nie tworzono prawa od nowa, lecz zbierano dotychczasowe źródła prawa w jednolity zbiór. Panujący spełniali jedynie rolę administratora, podczas gdy później (od oświecenia) prace kodyfikacyjne będzie się prowadzić pod wpływem idei, że władca ma głosić, tj. stanowić prawo, by zmienić jego treść. Francja, aż do upadku stosunków feudalnych była krajem, w którym dominowało prawo zwyczajowe, jednak coraz większą rolę odgrywało prawo stanowione- ordonanse królewskie, mające charakter norm ogólnych. Wiązało się to z umocnieniem władzy królewskiej. Władcy absolutni usiłowali dokonać oficjalnego zebrania i uporządkowania praw, lecz skończyło się To na drobniejszych kodyfikacjach, do których należą m.in. Ordonans z Villers- Cotterets z 1539r. oraz Ordonans z Moulins z 1660r. Pierwszy z nich stał się inspiracją do opracowania przez Jana Imberta dzielą z zakresu postępowania karnego i cywilnego, tzw. Institutiones Forenses. Dopiero jednak w XVII w. w czasach wzrostu absolutyzmu podjęte zostały na dużą skalę kodyfikacje tzw. Wielkie Ordynanse.