Student Prawa

Dążenia królów czeskich do ujednolicenia i uporządkowania prawa obowiązującego spotkały się początkowo z opozycją szlachty.

Pierwszym ważniejszym spisem prawa była wydana przez Wacława II ok.. 1300r. kodyfikacja Ius Regale Montanorum, wzorowana na Instytucjach Justyniańskich, nawiązywała do prawa kanonicznego i rzymskiego. Kolejnym ważnym spisem był projekt z 1353r. Maiestas Carolina, opracowany z inicjatywy Karola IV Luksemburskiego. Zbiór ten złożony ze 127 rozdziałów obejmował przepisami całość prawa ziemskiego, zarówno politycznego jak i sądowego. W dobie wojen husyckich w ramach utworzonego przez Jerzego z Podiebradu -Królestwa Narodowego w 1468r. oraz jego następcy Władysława II opublikowano Ordynacją Ziemską Królestwa Czeskiego w 1497r. Równolegle do prac nad ordynacją w 1508r mistrz Kornelius z Wyszehradu opublikował dzieło "O prawach ziemi czeskiej ksiąg dziewięć". Za czasów króla Macieja Krowina podjęto poważniejsze inicjatywy legislacyjne i w 1486r wydano Decretum Maius, wprowadzając na miejsce dotychczasowego prawa zwyczajowego prawo pisane mające moc ustawy obowiązującej wieczyście. Po śmierci Korwina Węgry połączyły się unią personalną z Czechami w osobie Władysława II.