Student Prawa

Niezmienną zasadą, na której

opiera się nauka Kościoła katolickiego o państwie i prawie, jest twierdzenie, że władza pochodzi od Boga, rozumiane w tym sensie, że Bóg stworzył człowieka jako istotę społeczną, a samo istnienie społeczności wymaga istnienia władzy publicznej. Źródłem władzy nie jest wola ludzi. W encyklice Pacem in Terris z 1963 r. papież Jan XXIII wyraźnie odrzucił możliwość uznania zasady suwerenności ludu, jeśli miała by ona być rozumiana w ten sposób, iż lud jest źródłem władzy.

Jednakże zarazem Kościół podkreślał z coraz większą stanowczością, że

pochodzenie władzy od Boga nie wyklucza bynajmniej udziału ludzi w określaniu ustroju państwa, określeniu zasad i zakresu sprawowania władzy oraz wyboru ludzi, którzy mają władzę sprawować - zostało to podkreślone zarówno przez Jana XXIII jak i przez Sobór Watykański II.

Dostrzegając rozmaite formy ustrojów politycznych. Kościół wyraźnie

opowiada się za modelem demokratycznym, gwarantującym równość praw obywatelskich i ochronę praw człowieka.

Uznanie słusznej autonomii porządku demokratycznego nie oznacza jednak

aprobaty dla każdej treści tego porządku. Kościół uczy, że władza musi działać dla dobra wspólnego, a dobro wspólne oznacza - według nauki Soboru sumę  tych warunków życia społecznego, w jakich ludzie mogą pełniej i szybciej osiągnąć swoją osobistą  doskonałość  (Gaudium et Spes). Żadna też władza państwowa, nawet władza demokratycznie wybrana, nic ma prawa naruszać praw człowieka, które wywodzą się z natury ludzkiej, stworzonej przez Boga. Chrześcijanin nie jest obowiązany do posłuszeństwa prawu i władzy, która by nie pozostawała w zgodzie z prawem Bożym.