Student Prawa

W wyniku najazdów barbarzyńskich dorobek państwa rzymskiego w zakresie nauki prawa popadł w zapomnienie. System kształcenia we wczesnym średniowieczu był bardzo słabo rozwinięty. Najczęściej przy kościołach tworzone były prymitywne szkółki kształcące dzieci bogaczy. Z czasem w większych miastach szkoły zaczęły się rozwijać, zabiegać o uczniów, podnosić poziom kształcenia.

W tym czasie, wśród nauczycieli zaczęli pojawiać się hobbyści, pasjonaci. Niektórym z nich udało się dotrzeć do materiałów źródłowych z zakresu prawa rzymskiego. Nauczyciele ci zaczęli te dzieła studiować, powielać.

W wyniku takich działań wzrosło zainteresowanie prawem rzymskim i zapotrzebowanie na nauczanie w tym zakresie. Ponieważ w szkołach zaczęli pracować nauczyciele lepiej wykształceni i bardziej ambitni – powstała idea utworzenia w szkole wspólnoty nauczycieli i uczniów – a w ślad za tym uzyskania statusu uczelni na wyższym poziomie – uczelni wyższej.

Aby uzyskać zgodę na tworzenie uniwersytetów – zwracano się do najwyższych autorytetów owych czasów: papieża i Cesarza Rzymskiego Narodu Niemieckiego. Uzyskiwano tzw. przywileje (papieskie, cesarskie).

Cesarze starali się podtrzymywać fikcję, że są kontynuatorami Cesarstwa Rzymskiego i w związku z tym walczyli o władzę i wyższość autorytetu z papieżem. Na tle uniwersytetów cesarz dość szybko tę walkę przegrywa (z powodu kosztowności utrzymania długotrwałych studiów). Duchowni i kandydaci na duchownych, jeżeli studiowali na uniwersytetach działających w oparciu o przywilej papieski dostawali wparcie finansowe na pokrycie kosztów studiów.

Wydając przywilej utworzenia uniwersytetu papież stawiał warunki dotyczące kierunków nauczania, żądając utworzenia:

 wydziału teologii

 wydziału prawa (rzymskiego i kanonicznego)

 wydziału medycyny

 wydziału sztuk wyzwolonych

Ukształtowały się dwa modele zarządzania uniwersytetami:

 model studencki – rządzili studenci, rektorem był student, senat również składał się ze studentów. Studenci zatrudniali i zwalniali profesorów.

 model profesorski – aktualny do czasów współczesnych – uczelnią zarządzają profesorowie.

Modele odpłatności za studia:

 student płacił część do kieszeni profesora a część do kasy uczelni

 student zapisywał się do konkretnego profesora i zawierał z nim umowę