Student Prawa

Po śmierci Cromwella załamał się ustrój protektoratu. Brak energicznego

przywódcy, a nade wszystko zrealizowanie podstawowych celów rewolucji sprawiły, że możliwa stała się restauracja monarchii. Karol II Stuart zobowiązał się do szanowania zwierzchności parlamentu i uroczyście wyrzekał absolutyzmu. Na straży zdobyczy rewolucyjnych stanęła teraz liberalna partia krajowa wigów. Głosiła ona, że król podlega prawom, że jego podległość władzy parlamentu jest rezultatem umowy obywateli z monarchą, wreszcie, że nowy król powinien definitywnie odżegnać się od popierania katolicyzmu. Jednakże nadzieję na trwalsze porozumienie ze Stuartami okazały się płonne. Karol II, a następnie jego brat Jakub II nie myśleli rezygnować z odbudowy rządów absolutycznych. Popierała ich partia torysów – skupiająca lnadlordów i część feudalnej szlachty, chcących przywrócenia dawnej uprzywilejowanej pozycji. Sprzyjało to wznowieniu konfliktu i drugiej mieszczańskiej rewolucji w Anglii, tym bardziej, że obaj Stuarci coraz wyraźniej deklarowali się jako zagorzali zwolennicy katolicyzmu. W rezultacie Jakub poniósł klęskę.

Dokonała się tzw. sławna rewolucja. Na tron angielski powołano księcia hanowerskiego Wilhlma Orańskiego. Rewolucja z 1688 r. definitywnie położyła kres absolutyzmowi królewskiemu w Anglii, a tzw. Bill of Rights z 1689 dał formalnie początek epoce monarchii konstytucyjnej. Bill o prawach wieńczył dzieło dwóch rewolucji, przekazując władzę w ręce burżuazji i obszarników. Głównym teoretykiem nowego ustroju Anglii był wybitny filozof i pisarz polityczny, John Locke.