Student Prawa

Hobbesa, uzasadniał istnienie silnej jednoosobowej władzy w państwie tym, że ludzie są z natury egoistami. Twierdził, że brak takiej władzy spowoduje powstanie stanu wojny wszystkich ze wszystkimi – gdzie każdy nie oglądając się na bliźnich, nie bacząc na żadne inne konsekwencje, będzie starał się wydrzeć dla siebie jak najwięcej.

Częściowo z Hobbesem zgadzał się Locke – uważał, że ludzie zazwyczaj kierują się własnym interesem. Zauważał jednocześnie, że ludzie skłonni są również do zachowań altruistycznych, wynikających z poczucia wspólnoty, i że proporcje zachowań interesownych do altruistycznych są związane ze stopniem poczucia przynależności do określonej wspólnoty. Locka uważa się za twórcę teorii demokracji.

Francuski filozof, prawnik, wolnomularz – Charles Monteskiusz uważał, że o jakości państwa stanowi gwarantowanie przez niego wolności obywateli. Filozof wysunął myśl, że sprzyja temu ograniczenie władzy, a zwłaszcza jej podział. Należy oddzielić władzę zajmującą się ustanawianiem praw od władzy wprowadzającej w życie jej postanowienia; sądy zaś powinny być całkowicie niezależne od władz państwowych.

Spopularyzowana przez Monteskiusza, teoria trójpodziału władzy została wyłożona w dziele „O duchu praw”, i polegała na oddzieleniu władzy ustawodawczej (parlament), wykonawczej (król, rząd lub prezydent) i sądowej (sądy). Teoria ta stała się podstawą rozwoju współczesnego ustroju parlamentarnego.

J.J. Rosseau - wg niego człowiek ze swej istoty jest dobry, „niewinny” i w czasach poprzedzających rozwój cywilizacji żył szczęśliwy i wolny od zbędnych potrzeb popychających do walki z innymi ludźmi. Dopiero rozwój cywilizacji uczynił z człowieka istotę egoistyczną i agresywną. Powstanie społeczeństwa, nierówność w korzystaniu z dóbr i podział pracy zapoczątkowały trwający do dziś upadek moralny człowieka. Rozkwit nauki i sztuk wyzwolił najgorsze jego cechy: pychę, żądzę panowania nad innymi, nienawiść.

Swoje poglądy na powstanie i rozwój społeczeństwa Rousseau zawarł w słynnym dziele Umowa społeczna. Przedstawił w nim model doskonałego społeczeństwa, żyjącego w małym, zamkniętym państwie o ustroju demokratycznym, którego obywatele współpracują ze sobą, dobrowolnie przestrzegając ustalonego prawem porządku. Rousseau postulował budowę nowego społeczeństwa poprzez właściwe wychowanie jego najmłodszych obywateli - dzieci.