Student Prawa

Wspólnym elementem ideologii faszystowskiej jest nacjonalizm, a więc

ideologia głosząca , iż własny naród i jego dobro są podstawowymi miernikami wartości. Zasadą etyczną nacjonalizmu jest bowiem zasada, iż wszystko jest dobre i moralne, jeżeli służy własnemu narodowi. W przypadku faszyzmu był to nacjonalizm przybierający najbardziej skrajną, szowinistyczną formę: połączony był z ksenofobią, nienawiścią do obcych, a jednocześnie z dążeniem do hegemonii nad innymi narodami. Nacjonalizm faszystów wiązał się bardzo często z rasizmem i antysemityzmem.

Ideologię rasizmu – przyjęto od popularnych XIX – wiecznych jej twórców, a rozwijano w różnych rodzaju instytutach naukowych i wpajano w szkołach. Jej istotą było uznanie, że rasa „wyższa” ma moralne prawo do panowania nad niższymi rasami, gdyż z natury swej rasy ma monopol na prawdziwą kulturę, moralność itd. Rasizm nie był jedynie specyfiką niemiecką, a także np. w faszyzmie fińskim czy węgierskim. Wspólnotę pochodzenia rasowego, wspólnotę krwi, uznawano za najważniejsze spoiwo tworzące naród. Nacjonalizm, rasizm i antysemityzm w ideologii faszystowskiej zostały doprowadzone do skrajności – mianowicie zasadą było dążenie do zniszczenia wrogów. Wróg stał się wrogiem obiektywnym, tzn. był nim bez względu na to, czy okazywał jakąkolwiek wrogość wobec ruchu czy reżimu faszystowskiego. O tym, że był wrogiem, decydowały jego obiektywne a nieusuwalne cechy, fakt przynależności do innej rasy, narodu, a nawet religii, nie zaś jakiekolwiek jego czyny.