Platon (427 – 347r. p.n.e.)

Właściwe imię Arystokles, urodził się w Atenach w znakomitej rodzinie, mając wśród przodków Solona. Brał udział w igrzyskach olimpijskich; od barczystej budowy lub z powodu szerokiego czoła przybrał imię Platona. W wieku dwudziestu lat przystał do Sokratesa pozostając z nim przez osiem lat tzn. do śmierci swojego mistrza. Po śmierci Sokratesa opuścił Ateny, podróżował po Azji Mniejszej, Egipcie i Cyrenajce a także w Tarencie i Syrakuzach. Trafił do niewoli (został sprzedany) jednak został wykupiony przez przyjaciół, po dwudziestu latach powrócił do Aten.

Metodologia

Filozoficzny idealizm obiektywny stanowi podstawowe założenie metodologiczne w całej platońskiej teorii państwa i prawa. Wyróżniając dwa światy: „świat idei” jako rzeczywisty i godny poznania oraz „świat materialny” dostrzegany przez nas i będący jedynie odbiciem świata idei, jest przekonany o trafności ustalenia zasadniczego kierunku poszukiwań wśród wzorców idealnych, opierających się na poznaniu prawdy.

Platon zakładał, iż połączenie ciała i duszy nie jest koniecznością, jeśli jednak następuje, to świadomość i widza ludzka rozwijają się drogą wydobywania z duszy pojęć już tam immanentnie tkwiących (anamneza). Bóg stworzył świat w oparciu o poczucie kosmicznej harmonii, lecz z czasem zarysował się proces degeneracji, będący wyrazem pewnego obiektywizmu zaznaczanego w rozwoju każdej istoty, co wskazuje na pesymizm Platona również w spojrzeniu na sprawy polityczne, gdzie degeneracja jest widoczna także na podstawie polis. Stąd dążność Platona do poznania absolutu i tworzenia na tej podstawie modelu państwa idealnego.