Student Prawa

Zasadnicza teza Jana z Salisbury: pisał że udział we władzy jest dość niebezpieczny, stąd też dwór królewski i aparat urzędnicy to siedlisko grzechu, błędu i próżności.  Według niego wszystko co istnieje na ziemi i nas otacza jest tworem Boga, natury i człowieka. Wg niego to człowiek imituje naturę, jest jak gdyby takim mikrokosmosem. To człowiek przede wszystkim imituje państwo. Państwo Jan z Salisbury przyrównuje do człowieka, nazwał go ciałem empirycznym. W owym ciele politycznym duszą jest kler, głową jest monarcha, sercem jest  senat otaczający władzę , oczy, uszy, język to sędziowie i szeryfowie, ręce to armia i urzędnicy, żołądkiem jest administracja finansów. Najważniejszymi częściami człowieka jest głowa i dusza, czyli król i kler. Wzajemny stosunek władzy świeckiej i duchowej jest centralnym problemem doktryny Jana z Salisbury. Z jednej strony Jan z Salisbury życzy sobie króla sprawnego, króla który potrafi poskromić złoczyńców, ale z drugiej strony korzystając ze swojej tezy, że udział we władzy jest dość niebezpieczny, wyraża obawę przed królem (że sprawny król szybko zdegraduje swoją władze). Król powinien być wiernym obrazem Boga „Król w organizmie swego królestwa jest na obraz i podobieństwo Boga”. Król jest sługą swojego ludu i odpowiada za jego losy przed Bogiem. Król powinien słuchać rad kapłana, nie papieża a duchowieństwa, Jan z Salisbury aplikuje silną rolę kościołów lokalnych, odrzuca polityczną misję kościoła rzymskiego . Według niego w każdym państwie w każdym ustroju ma być mniej prawa a więcej moralności chrześcijańskiej, za ową moralność chrześcijańską winni odpowiadać duchowni. Jan z Salisbury mówił, że jeśli król nie chce przestrzegać prawa bożego i prawa naturalnego należy uznać takiego króla za tyrana. Król jest Bożą karą za grzechy ludu. Jeśli kler uzna władcę za tyrana to wtedy lud ma obowiązek wypowiedzenia posłuszeństwa tyranowi.