Student Prawa

Benjamin Constant (1767-1830) – francuski pisarz, filozof i polityk liberalny pochodzenia szwajcarskiego. Do jego dzieł zaliczyć można takie tytuły jak: „Adolf”, „Dzienniki poufne”. Jako przeciwnik Rousseau i krytyczny kontynuator Monteskiusza, Constant położył podwaliny pod rozwój teorii demokracji liberalnej.

Constant uważał, że własność prywatna to podstawowe prawo człowieka, a ochrona tego prawa to główne zadanie państwa. Do udziału we władzy potrzebna jest własność i wykształcenie. Fundamentalnym pojęciem w jego doktrynie była wolność. Rozumiał ją jako ściśle sprecyzowane prawa podmiotowe, indywidualne, przysługujące jednostce z tej racji, iż jest ona obywatelem w państwie, przez państwo chronionym. Constant odrzucał zasadę suwerenności ludu. Poddał krytyce teorię umowy społecznej Rousseau. Uważał, że suwerenność istnieje tylko jako coś ograniczonego i względnego.

Granicą wolności jest wolność drugiego człowieka. Wyróżnia:

• „Wolność pozytywną” jej przejawem jest bezpośredni udział we władzy zwierzchniej (stanowienie prawa, zasiadanie w rządzie, organie przedstawicielskim) – Constant ją odrzuca.
• „Wolność negatywna” to wolność nowożytna. Nowożytność to zwycięstwo jednostki nad władzą. Wolność jest tu uprawnieniem.

Koncepcja podziału władzy (6):

• władza reprezentatywna trwała - izba wyższa parlamentu
• władza reprezentatywna opinii - izba niższa parlamentu
• władza królewska- panowanie ale nie rządzenie
• władza wykonawcza- rząd(ministrowie)
• władza sądownicza-niezawisła, oddzielona od pozostałych władz
• władza manipulacyjna