Student Prawa

U. von Hutten zajmuje czołowe miejsce wśród niemieckich humanistów końca XV w., określano go często jako „rycerza, humanistę i publicystę”. Sam uważał się za kontynuatora szlacheckich zasad rycerstwa, w Arminiusie opisuje wielkiego i niezwyciężonego wodza Germanów, za którego pomocą krytykuje prywatę współczesnych mu książąt niemieckich i idealizuje dawną siłę i sprawność fizyczną, prostotę obyczajów. Służbę ojczyźnie uważa za swój największy obowiązek.

Osobiście nie znał Lutra, lecz gorąco go popierał (np. starał się przekonać Karola V do przystąpienia do ruchu reformistycznego). W swych dialogach (Febris prima,F. secunda) krytykuje wystawny tryb życia dostojników kościelnych, uważa celibat za źródło zepsucia obyczajów Kościoła. Oskarża ponadto Kościół o ograniczanie wolności w Niemczech, łupieżczą politykę polegającą na osłabieniu gospodarki kraju poprzez wyprowadzenie wielkich sum pieniędzy. Postuluje przywrócenie czystości obyczajów i rezygnację z nadmiernej konsumpcji i pijaństwa.

Krytykuje kupców za rozbudowywanie potrzeb konsumpcyjnych, osłabianie pieniądza; rycerzy za rozbójnictwo, pijaństwo i zgnuśnienie. Chce, aby współdziałanie stanów przyniosło rozkwit państwa, zakłada nawiązanie sojuszu między miastami i rycerstwem w celu reformy i uporządkowania spraw państwowych. Jest on orędownikiem obrony interesów narodowych państwa.