Student Prawa

Stoicyzm był najbardziej popularną doktryna hellenistyczną, z czasem przeniknął jako nurt filozoficzny do państwa rzymskiego, był jednym z głównych źródeł ideologii wczesnego chrześcijaństwa.

Stoicy uważali, że świat stanowiony jest przez rozumny ład i harmonię, wszystkim rządzi przeznaczenie i los. Bardzo ścisłe jest powiązanie ludzi z bogami – łączy ich rozum. Zakładali ponadto, że mądrość jest identyczna z wolnością (tylko człowiek mądry może być prawdziwie wolny), tylko dzięki niej można akceptować oparty na rozumie porządek świata. (stąd fatalizm – poddawanie się nakazom boskiego ładu i przyjmowanie ze spokojem wszelkich przeciwności losu).

Ze wszystkich szkół filozofii helleńskiej stoicyzm był najbliższy polityce – zasadą była współpraca z władzą (np. późny stoik, cesarz rzymski Marek Aureliusz), widziano w niej narzędzie realizacji świata rządzonego rozumem. Stoicy aprobowali jednak ową współpracę tylko wtedy, gdy uznawali ją za twór rozumny, żadnego ustroju nie uznawali za idealny, unikali ich systematyk i klasyfikacji.

Mądrość wg tej filozofii polegała na przestrzeganiu prawa natury, gdyż jest ono zgodne z naturą świata, a więc i człowieka. Ludzie z natury są jednostkami społecznymi, dlatego prawa te powinny mieć charakter norm społecznych.