Student Prawa

Odrzucał koncepcję umowy społecznej, zakładając ewolucyjny charakter powstania państwa. Porządek polityczny i obyczajowy, każdego społeczeństwa powstaje w długim okresie. Uważał, że celem państwa jest zapewnieni harmonii pomiędzy jednostkami poprzez powstrzymanie namiętności ludzi. Społeczeństwa wg Burke’a rozwijają się spontanicznie wraz z właściwymi im instytucjami politycznymi. Krytykował radykalnych Wigów, ale także liberałów i skrajnych rojalistów. Pochwalał państwa, w których ustrój ewoluuje i jest ciągły (Anglia). Twierdził, że państwa, oparte na trwałości instytucji, wiary i rodzinie dają przewagą na społeczeństwami zrewoltowanymi, które odcinają się od swego dziedzictwa narodowego. Był przeciwny egalitaryzmowi a władzę powierzyć chciał wyłącznie ludziom mądrym, posiadającym cnotę. Jeśli ktoś posiada te cechy (cnotę i mądrość) nawet gdyby wywodził się z najuboższego stanu ma pełną legitymacje do sprawowania władzy oraz zaszczytów. Z braku wykształcenia i wychowania, niedostatku nie można czynić zalet. Uważał, że każda jednostka zajmuje określone miejsce w społeczeństwie, dlatego potępiał jakiekolwiek próby zmian czy rewolucji, które by zrywały ciągłość procesu dziejowego. Jednostkę uważał za cześć zbiorowości, a nie za odrębny podmiot. Prawo jest wynikiem długotrwałego procesu, nie bierze się zaś ze zbioru zakazów monarchy, parlamentu czy ludu. Uważał, że prawo powinno na równi traktować rządzących i rządzonych Burke zwracał uwagę na szczególne znaczenie wiary dla jednostki i narodu. Twierdził, że wiara jest czymś niezbędnym dla jednostki i dla społeczeństwa.