Student Prawa

–         prawo morskie (maritime law, droit maritime) – prawo wewnętrzne dot. korzystania z morza;

*   morskie prawo prywatne → to głównie stosunki majątkowe związane z przewozem towarów i osób;

*   prawo morskie administracyjne → to m.in. organy administracji morskiej, warunki uprawiania żeglugi i rybołówstwa, porządek w portach i ochrona środowiska morskiego;

*   morskie prawo pracy;

–         międzynarodowe prawo morza (prawo morza, law of the sea, droit de la mer) określa sytuację prawną obszarów morskich i statków przede wszystkim z punktu widzenia rozgraniczenia kompetencji teryto­rialnej państw oraz ich kompetencji wynikającej ze zwierzchnictwa nad statkami przynależnymi do danego państwa oraz reguluje zagadnienia korzystania z obszarów morza pełnego, znajdujących się poza zasięgiem zwierzchnictwa teryto­rialnego państw nadbrzeżnych;

regulacje prawne prawa morza

–         silne wzajemne oddziaływanie i uzupełnianie się prawa wewnętrznego i p.m.. P.M. czasem pozostawia tylko ogólne ramy (np. delimitacja), a czasem uzależnia skutki p.m. od regulacji i aktów wew.);

–         wiele umów międzynarodowych dot. poszczególnych sytuacji prawa morskiego (min. zobowiązania do dostosowywania prawa wewnętrznego pod kątem tych umów) – min. 16 konwencji brukselskich (1910-1968);

–         głównym źródłem prawa morza jest zwyczaj → kodyfikacja:

*   w 1958 r. na konferencji genewskiej doszło do zawarcia 4 konwencji prawa morza:

→     o morzu terytorialnym i strefie przyległej;

→     o morzu pełnym;

→     o rybo­łówstwie i ochronie zasobów biologicznych morza pełnego;

→     o szelfie kontynentalnym;

Ä  niewiele podpisów, tendencje do rewizji, głównie w celu zwiększenia władzy państw nadbrzeżnych;

*   od 1973 r. prace w III Konferencji Prawa Morza nad nową konwencją → 1982 r. podpisano Konwencję Prawa Morza (weszła w życie w 1994 r., a w 2002 r. jej stronami było 140 państw, też Polski od 1998);