Student Prawa

Był największym teoretykiem państwa wśród pierwszego pokolenia pisarzy

odrodzenia. W jego twórczości ujawniają się już prawie wszystkie tematy renesansowej myśli politycznej. Fascynowała go wielkość kultury antycznej w której widział szkołę empiryzmu i realizmu politycznego. Podzielał wiarę w wielkość wybitnej jednostki. Jego relatywizm i utylitaryzm są szczytowymi osiągnięciami szesnastowiecznej doktryny. Laicyzm prowadził go do rezygnacji z wierności religijnym autorytetom i dziedzictwu religijnej tradycji. Głosił, jak inni luminarze odrodzenie, że człowiek jest sam kowalem własnego losu.

Machiavelli należy też do najbardziej kontrowersyjnych pisarzy czasów nowożytnych. Już w połowie XVI w. jego obraz spalono symbolicznie na stosie. Makiawelizm i kryptomakiawelizm  chętnie wykorzystywano w XIX i XX w. dla uzasadnienia absolutyzmu nowożytnych despotów, rządów antyegalitarnych, totalitarnych i faszystowskich.

Jego najlepsze dzieła: O sztuce wojennej 1512, Rozważania nad pierwszymi dziesięcioma księgami Tytusa Liwiusza 1531, Historia Florencji 1523 oraz fundamentalny Książę 1532.