Student Prawa

- lokacja miast na prawie niemieckim przebiegała analogicznie jak lokacja wsi

- był zasadźca, który później był wójtem (w dużych miastach) i sołtysem (w małych miastach)

- prawo magdeburskie albo lubeckie (nazwy pochodzą od miast matek: Magdeburg i Lubeka na Pomorzu); prawo lubeckie wyparte przez prawo magdeburskie

- prawo średzkie (Środa Śląska)

- prawo chełmińskie (Chełmno)

- translacja (przesunięcie) prawa magdeburskiego

- lokacja na surowym korzeniu – lokowanie wsi lub miasta na całkiem nowym miejscu,      w przypadku wsi zdarzało się to często, ale z reguły reorganizowało to wieś (poszerzenie granic); w przypadku miast odbywało się to sporadycznie.

Wójt w mieście:

- stał na czele ławy miejskiej

- miał uprawnienia gospodarcze (stawy, młyny)

Próby usunięcia wójta:

- interwencja władz państwowych (np. na początku XIV w. zrobił to Władysław Łokietek, wybuchł bunt mieszczan krakowskich pod dowództwem wójta Alberta)

- wykupienie urzędu przez mieszczan i władzę przejmowały obieralne, samorządowe instytucje miejskie

- najważniejszym organem była wtedy rada miejska (organ uchwałodawczy, uchwały rady miejskiej – wilkierze, na czele był wybierany burmistrz, który sprawował bieżący zarząd miastem, miał uprawnienia wykonawcze, wybierany na krótko, zwykle na kilka miesięcy).