Student Prawa

Przez całe swoje życie Lenin podkreślał, że jest wierny rewolucyjnej teorii Karola Marksa. Lenin starał się wykazywać , że marksizm jako teoria rewolucyjna wymaga takiej interpretacji, która rewolucji służy.

Lenin  przede wszystkim starał się dowieść, że ewentualność rewolucji w Rosji nie jest sprzeczna z teorią Marksa, zgodnie z którą socjalizm miał być etapem możliwym do osiągnięcia dopiero w warunkach rozwiniętego, dojrzałego kapitalizmu, Sformułowana w innym miejscu teoria „słabego ogniwa łańcucha państw imperialistycznych” pozwalała Leniowi uzasadniać możliwość wybuchu rewolucji proletariackiej właśnie w słabo rozwiniętej Rosji.

Lenin bronił tezy, że poznajemy obiektywnie istniejący świat, że nasze zmysły „odbijają” – nie zniekształcają jej – rzeczywistość, bronił tezy o „obiektywnych” prawach rozwoju historycznego. Uznawał, że w całej filozofii możliwe są jedynie dwa stanowiska – albo jest się materialistą albo idealistą z całym przekonaniem twierdził, że idealizm jest filozofią burżuazji, a materializm – filozofią proletariatu. Ponadto sformułował tam zasady dialektyki, wskazując, iż nieumiejętność i brak jej zastosowania jest źródłem błędów filozoficznych.

Badacze są zgodni, że argumenty filozoficzne Lenina są łatwe do obalenia, mają jednak rację, gdy wskazują, że Leniowi wcale nie chodziło o rozwiązanie jakichś problemów filozoficznych, ale o wyeliminowanie wszystkiego, co pozwalałoby stwarzać wrażenie, iż możliwe są różne interpretacje marksizmu, a tym bardziej łączenie teorii rozwoju społecznego Marksa z jakimkolwiek subiektywizmem poznawczym.

Mimo stale przezeń deklarowanej wierności dla marksizmu, wielu marksistów zarzucało Leniowi, że dokonał daleko idącej zmiany w teorii Marksa. Dotyczyło to w pierwszym rzędzie rozumienia roli partii i relacji między partią a klasą robotniczą.