Student Prawa

Proces cywilny (rzymsko-kanoniczny) i karny (inkwizycyjny) charakteryzowała w ocenianiu dowodów i wydawaniu wyroków tzw. Legalna teoria dowodowa albo teoria dowodów formalnych. Sędzia był zobowiązany do wyrokowania tytko na podstawie przedstawionych mu materiałów i dowodów. Wyrażała to paremia:, że co nic jest zawarte w aktach nie istnieje w ogóle. Przy ocenie dowodów sędzia był obowiązany trzymać się przepisów ustawy, która z góry określała wartość poszczególnych środków dowodowych. W swoim czasie teoria ta miała służyć jako sposób ograniczenia samowoli i bezprawia w wymiarze sprawiedliwości przez aparat państwa absolutnego, skoro nakazywała sędziemu poszukiwanie dowodów winy, jednak w praktyce prowadziła do wynaturzenia roli dowodów w procesie. Najlepszym z dowodów było przyznanie się do winy, co określano mianem królowej dowodów.