Student Prawa

-         ustanawiana w stosunku do sui iuris nie mogących zajmować się majątkiem:

*  cura furiosi – kuratela nad osobami chorymi umysłowo;

*  cura prodigi – kuratela nad marnotrawcami;

-         od okresu ustawy XII tablic pretor (namiestnik) prowadził postępowanie (cognitio) zakończone dekretem o pozbawieniu chorego lub marnotrawcy majątku i o ustanowieniu kuratora.

-         Kuratorami z mocy ustawy byli najbliżsi krewni kognacyjni, albo w ich braku wyznaczał ich pretor.

-         cura minorum – zaczęto również otaczać opieką osoby dojrzał, ale nie mające jeszcze 25 lat (minores). Na mocy Lex Laetoria z II w p.n.e. minor mógł prosić o ustanowienie kuratora do konkretnych czynności lub do zarządu nad całym majątkiem (od Marka Aureliusza). Skarga z tej ustawy miała charakter karny, popularny i infamujący.

-         pretor udzielał ochrony minorom udzielając im exceptio, skargi lub przywrócenia do stanu pierwotnego w czynnościach dokonanych bez kuratora.

-         kurator nie udzielał interpositio auctoritatis, a jedynie pozwolenie (consensus). był zastępcą, a minor mógł pociągnąć go do odpowiedzialności za pomocą actio negotiorum gestio.

-         pretor mógł ustanowić kuratora również w związku z konkretnymi sprawami:

*  curator hereditatis iacens – dla ochrony spadku leżącego;

*  curator ventris – dla ochrony dziecka poczętego;

*  curator debilium personarum – dla pomocy chorym, starym i ułomnym;

*  curator absentis – dla sprawa nieobecnych.