Student Prawa

Kontrasygnata pełni 2 funkcje ustrojowe:

* uzależnia prezydenta od premiera;

* przejęcie przez premiera odpowiedzialności politycznej za ten akt, co powoduje pośrednie uzależnienie prezydenta od parlamentu;

– prerogatywy – akty prezydenta zwolnione z obowiązku złożenia kontrasygnaty, a odpowiedzialność za nie ponosi prezydent tylko gdy zostaną wydane z naruszeniem prawa (odp. konst.);

– historia instytucji kontrasygnaty:

* TAK – konstytucja marcowa i kwietniowa (bardzo ograniczona);

* TAK – nowela kwietniowa z 1989 r. (tylko do najważniejszych aktów prawnych, które miały być określone w ustawie, nigdy nie wydanej);

* TAK – Mała Konstytucja z 1992 r. (zasada – kontrasygnata aktów prawnych prezydenta + lista kilkunastu prerogatyw, ale nie uznano w praktyce tego wyliczenia za enumeratywne, co poparł nie jednomyślnie TK);

– w Konstytucji z 1997 r. – AKTY URZĘDOWE PREZYDENTA (POJĘCIE SZERSZE NIŻ AKTY PRAWNE – wszystkie decyzje i działania podjęte przez prezydenta w okresie wykonywania urzędu), więc nie dot. aktów w formie ustnej. Wyjątki od zasady w art. 144 ust. 3:

* stosunki prezydenta z parlamentem (1-8);

* sprawy związane z powoływaniem i odpowiedzialnością rządu i ministrów (11-15);

* powoływania innych organów państwowych (20-27);

* tradycyjnych uprawnień głowy państwa (16-19);

→ tak by mógł pełnić funkcję arbitra, a prerogatywy te wychodzą poza zakres działań rządu;

– zawsze udziela premier (umocnienie jego pozycji wobec prezydenta i innych członków RM), który ma pełną swobodę decyzji, a prezydent nie ma żadnych środków do wymuszenia jej;

– w art. 144 ust. 2 zaznaczone, że bierze na siebie odpowiedzialność przed Sejmem, ale to mylące stwierdzenie, gdyż premierowi nie można wyrazić indywidualnego votum nieufności, a jedynie konstruktywne w stosunku do całej RM;

– uzyskanie kontrasygnaty jest konieczną przesłanką ważności aktu, a wydanie go pomimo braku kontrasygnaty może stanowić naruszenie konstytucji;