Student Prawa

-        Bardzo rzadko występowały.

-        w księgach rachunkowych dwa rodzaje wpisów:

*  nomina arcaria – kasowe wierzytelności – wypis literalny. Wpisywane w księgi rachunkowe przychodów i wydatków (codices accepti et expensi) przez zamożnych Rzymian. Nie tworzyły zobowiązania, bo nie zmieniały nic w stosunku obligacyjnym. Miały jedynie znaczenie dowodowe gdyż przyjmowano, że jest to potwierdzenie zobowiązania z pożyczki. W praktyce jednak często stosowano je jako podstawę zobowiązań. Gaius koryguje wadliwą praktykę.

*  nomina transcripta – wypis imienny.

-        Expensilatio – kontrakt pisemny powstający przez zaksięgowanie istniejącej wierzytelności bez faktycznej wypłaty (nomina transcripta). Jeśli nie było oryginalnej wierzytelności nie następowało zawiązanie zobowiązania z tytułu „gołego wpisu”. Wierzyciel dokonywał wpisu w swojej księdze rachunkowej za zgodą dłużnika (dowolnie wyrażoną), jak gdyby została wypłacona suma z obowiązkiem jej zwrotu. Ochrona dzięki actio certae creditae pecuniae. Kontrakt ten przekształcał istniejące zobowiązanie oparte na bona fidei w nowe stricti iuris (novatio). Działo się to między tymi samymi osobami, albo dochodziło do zmiany tytułu obligacyjnego (transcriptio a re in personam) albo dłużnika bądź wierzyciela (transcripta a persona in personam). Wyszła z użycia pod koniec okres klasycznego. Zamiast niej posługiwano się stipulatio wraz z cautio.

-        Chirographa („… ja, taki i taki, oświadczam, ze wziąłem…” i syngraphae („my, tacy i tacy oświadczamy, ze taki i taki wziął…” – skrypty dłużne, pojawiły się pod wpływem świata hellenistycznego. Początkowo dostępne tylko dla peregrynów, choć w praktyce stosowane jako rodzące zobowiązanie. W okresie poklasycznym powszechnie stosowane.