Student Prawa

Ogólnoniemiecka kodyfikacja karna, uchwalona przez Sejm Rzeszy, ogłoszona przez Karola V w 1532 r. Zawierała przepisy dotyczące procesu karnego i prawa karnego materialnego. Kilka wstępnych redakcji kodeksu było odrzucanych, głównie ze względu na obawy władców terytorialnych. Stąd w ostatecznym tekście Caroliny umieszczona została klauzula salwatoryjna, nadająca ustawie jedynie moc posiłkową w stosunku do praw partykularnych.

Kodeks ten był swojego rodzaju nośnikiem rozwiązań czerpanych z praktyki i doktryny prawa włoskiego. Ukazanie się Caroliny oznaczało postęp nie tylko w dziedzinie techniki legislacyjnej, czego wyrazem było zamieszczenie w niej definicji poszczególnych stanów przestępnych, ale zmieniało także zasadniczo dotychczasowe poglądy na przestępstwo i karę.

Zwycięstwo zasady publicznoprawnej, będącej wyrazem wyłączności państwowego prawa karania

Uznanie winy za podstawę odpowiedzialności karnej

Rozbudowa okoliczności wyłączających odpowiedzialność

Wyłączność kar publicznych, mających na celu odstraszenie ogółu i będących wyrazem wzmocnienia państwowej represji karnej.