Student Prawa

Landrecht Pruski - ogólnoprawny kodeks obowiązujący w Prusach od 1 czerwca 1794 do 1900.

Prace nad Landrechtem trwały od 1780 r. Celem było stworzenie uniwersalnego zbioru całego prawa materialnego obowiązującego w Prusach i uporządkowanie w ten sposób całego prawa pruskiego. Landrecht obejmował zatem prawo cywilne, prawo karne, prawo państwowe, prawo administracyjne, a także lenne i kościelne. W efekcie liczył 20 tomów.

Objętość Landrecht'u wynikała tak z przyjętej metody kazuistycznej, co miało zapobiec wątpliwościom orzecznictwa sądowego, a także skłonności monarchii absolutnej do ścisłej reglamentacji życia swych obywateli. Landrecht nie spełnił pokładanych w nim nadziei i nie ujednolicił pruskiego systemu prawnego. W stosunku do praw partykularnych obowiązujących w Prusach miał bowiem tylko charakter posiłkowy. Dzieło napisane było czystą niemczyzną, ale stosowana terminologia była zawiła

Systematykę kodeksu oparto na prawnonaturalnych koncepcjach. Landrecht dzielił się na dwie części. Pierwsza z nich obejmowała prawa indywidualne odnoszące się do jednostki, natomiast druga regulowała prawa i obowiązki jednostki w różnych społecznościach. Taka systematyka, choć nowatorska, jednak utrudniała sprawne posługiwanie się tym aktem prawnym. Poza tym Landrecht charakteryzowała słaba przejrzystość przepisów, co powodowało trudności w praktyce orzeczniczej.

Landrecht stanowił mieszankę regulacji feudalnych z nowymi - prawnonaturalnymi. Nowe elementy to głównie nieograniczone władztwo nad rzeczą i swoboda umów. Jednakże w Landrechcie utrzymano wiele instytucji prawa feudalnego, jak choćby lenno i uprzywilejowane traktowanie stanu szlacheckiego przez prawo karne. Również przepisy prawa małżeńskiego miały w dużej mierze charakter feudalny (zakaz małżeństw między szlachtą a chłopstwem, konieczność zgody ojca na małżeństwo niepełnoletniego syna z pełnoletnią kobietą). Również w prawie karnym ostały się przeżytki feudalne, bowiem Landrecht utrzymywał nadal kary cielesne.

Prawo karne

• szeroko zarysował granicę nieumyślności.

• obrona konieczna - można ją było zastosować, o ile nie dało się uciec albo powiadomić władz.

• ogólna prewencja i odstraszanie potencjalnych przestępców od popełnienia przestępstwa.

• kara bezwzględnie określona (około 60 przestępstw zagrożonych wyłącznie karą śmierci).

• kwalifikowana kara śmierci.

• przewidywał środki zabezpieczające.

• tradycyjny podział przestępstw na publiczne i prywatne,

• przyjmował zasadę "nullum crimen sine lege".

Prawo cywilne

• wyodrębniał spółki: otwarte (cywilne), komandytowe (ciche i anonimowe),

• dziedziczenie umowne, ustawowe, testamentowe ,

• posiadanie na wzór rzymski – faktyczne władztwo nad rzeczą, zatrzymanie jej jako własnej,

• dopuszczał adopcje na podstawie umowy pisemnej zatwierdzonej przez władze państwowe (adoptujący musiał mieć 50 lat, być bezdzietnym mężczyzną).

• źródłami zobowiązań były czynności prawne i ustawa.