Student Prawa

1 idealna polis – przedstawiona zresztą w jego pracach w formie wizji skrajnie racjonalnych rządów

2 wyszczególnione formy polityczne, ulegające stopniowej i systematycznej degradacji: timokracja, oligarchia, demokracja, tyrania.

Timokracja - jest postacią relatywnie najlepszą , wzorowaną na wczesnej Sparcie, gdzie przeważają raczej wojskowe rygory życia, skromność, powściągliwość oraz ciągłe dążenie do zdobycia zaszczytów, szczególnie na polu walki. Wadą tej formy jest kierowanie się przez ludzi nie rozsądkiem a żądzą zaszczytów. Timokracja prowadzi do przewagi wojowników nad filozofami, nie gwarantuje  rządów rozumu. Towarzysząca jej pasja zdobycia zaszczytów stanowi początek przeobrażenia się jej w oligarchie.

Oligarchia – powstała w rezultacie degeneracji timokracji  w ten sposób, iż przeważyła w postawie wojowników  pasja bogacenia się. Podstawowym celem stało się bogacenie się a nie jak dawniej zaszczyty w walce. Państwo oligarchiczne uległo niebezpiecznemu podziałowi na grupę zamożnych oligarchów i masę biednych ludzi. Walka o równość i dostęp do władzy sprowadziła do rozpadu oligarchii, dając początek demokracji.

Demokracja – kolejna postać degeneracji ustroju państwowego, gdzie lud, opanowany „szałem wolności”, osiąga w niezbyt odległej perspektywie historycznej zanarchizowanie rządów całej polis. Prowadzi to od obniżenia dyscypliny społecznej, zaniku tradycyjnych cnót obywatelskich, ogólnego bałaganu i początku niepewności. W demokracji zamożniejsi knują spiski przeciw ludowi, lud podejrzewa arystokratów o tajne zamiary ukrócenia wolności, a w rezultacie nikt nie ma zaufania do nikogo.

Tyrania – jest to końcowe stadium degeneracji ustrojowej i jeśli w innych formach pozostawały ślady jakiś cnót obywatelskich, to tutaj następuje ich całkowity zanik. Zasadą jest strach, podejrzliwość, egoizm panującego i obłuda.

Filozofia sprawiedliwości

Sprawiedliwość w osobowości człowieka opiera się na czterech „cnotach kardynalnych”: mądrości (sophia), męstwie (andreia), umiarkowaniu (sophrozyne) i samym poczuciu sprawiedliwości (diakaiosyne).

Skrajny racjonalizm Platona

Nakazuje dokonania podziału społeczeństwa na grupy i postawienie im konkretnych zadań.

Podział:

-          filozofowie (rozum)

-          wojownicy (odwaga)

-          lud (zaspokojenie potrzeb naturalnych)