Student Prawa

Charakterystyczny był tu w szczególności pontyfikat Grzegorza XVI, który,

wybrany papieżem przy poparciu Metternicha, otwarcie podkreślał  wrogość kurii wobec wszelkiego postępu. W encyklice Mirami Vos z 1832 r. ogłosił się obrońcą zasady legitymizmu i potępił rewolucję francuską. Zasadzie suwerenności ludu przeciwstawił zasadę praw nabytych monarchów Miarą konserwatyzmu Grzegorza XVI był zakaz wprowadzenia na terytorium państwa kościelnego kolei żelaznej i oświetlenia gazowego.

Niewiele zmieniło się w połowie stulecia za pontyfikatu Piusa IX. Papież ten kontynuował polityk popierania zasad legitymizmu i ostro potępiał liberalne prądy polityczne i umysłowe swych czasów. Na soborze powszechnym w Watykanie przeprowadził ogłoszenie w 1870 r. dogmatu o  nieomylności papieża w sprawach wiary i kościoła.

Wydana w 1864 r. encyklika Quanta cura zawierały odrzucenie zasad wolności sumienia i prasy oraz zasady rozdziału kościoła od państwa. Dołączony do encykliki Syllabus formułował potępienie aż 80 tez, uznając je za sprzeczne z nauką kościoła. Głosił on obronę tradycyjnych autorytetów scholastyki przed nowożytną myślą racjonalistyczną, intelektualnym i społeczno – politycznym liberalizmem oraz laicką koncepcją wolności badań naukowych. Doktryna Piusa IX stała tym samym nadal na gruncie aprobaty stosunków feudalnych we wszystkich dziedzinach życia.

Sytuacja zmieniła się dopiero w ostatnim ćwierćwieczu XIX stulecia. Rozwój wydarzeń nie przebiegał po myśli Watykanu. Zdrowy rozsądek polityczny, nakazujący unikać pozycji straconych, zmuszał kościół do zrezygnowania z antyburżuazyjnych i antykapitalistycznych demonstracji.