Student Prawa

Brytyjczyk, XIX/XX w. ekonomista, twórca koncepcji kapitalizmu sterowanego. Uważał, że trudności kapitalizmu (kryzysy gospodarcze, bezrobocie, ubóstwo, które są efektem naturalnych wewn. sprzeczności tkwiących w gospodarce wolnorynkowej) można przezwyciężyć odpowiednio ingerując w życie gospodarcze – przedstawił wizję tzw.  kapitalizmu sterowanego. Należy stymulować popyt, bo to nakręca gospodarkę. Stały wzrost konsumpcji powinien doprowadzić do stałego wzrostu gospodarczego. Jako pierwszy zachęcał rządy, by ingerowały w gospodarkę. Państwo sztucznie pobudza inwestycje. Środki inwestycyjne, dzięki którym można było kierować gospodarką to: pośrednie - polityka podatkowa, kredytowa i stóp procentowych oraz bezpośrednie - inwestycje własne, np. roboty publiczne. To doprowadza do zwiększenia zatrudnienia i płac, a w konsekwencji do zwiększenia konsumpcji. Pojawia się popyt, na który przedsiębiorcy odpowiadają zwiększeniem produkcji. Gospodarka zaczyna się rozwijać. I w ten sposób w latach 30-tych państwa powoli zaczęły wychodzić z kryzysu, jako pierwsza Ameryka.

Zaczyna się rozwiać państwo starające się wprowadzić na rynek pieniądze. Pieniądze państwo miało wziąć ze swoich przychodów – podnosi się podatki, są wysokie cła, akcyzy oraz ze swego zadłużenia, czyli z deficytu budżetowego. Dogmatem tego kapitalizmu sterowanego jest odpowiednie sterowanie parametrami gospodarczymi, które przynosi korzyści gospodarcze (stały wzrost gospodarczy)) i społeczne (likwidacja bezrobocia i ubóstwa oraz rozładowuje napięcia społeczne). Dzięki tym inwestycjom gospodarka pod koniec lat 30-tych rozwija się.