Student Prawa

*  kierowany przeciwko prekarzyście, który nie oddawał rzeczy oddanej w precarium

*  interdykt restytutoryjny

*  „Co prekaryjnie od niego masz, albo podstępnie uczyniłeś, że przestałeś mieć, o co toczy się spór, to mu zwróć”

→ Precarium wiąże się z patronatem. Na prośbę klienta patron zezwalał na nieodpłatne korzystanie z gruntu, z zastrzeżeniem zwrotu na każde żądanie. Od II w p.n.e. pretor zaczął udzielać przeciwko prekarzyście ochrony właścicielowi (prawdopodobnie wzrosła niezależność klientów). Natomiast przeciwko wszystkim innym prekarzysta uzyskał ochronę posiadania. W okresie poklasycznym nastąpiło zbliżenie precarium do kontraktów. Zatraciło swój nieodpłatny charakter i zostało zaliczone do kontraktów realnych nienazwanych oraz uzyskało ochronę za pomocą actio praescriptis verbis.

→ W okresie poklasycznym na skutek zatarcia różnicy między własnością a posiadaniem interdykty posesoryjne nabrały charakteru skarg posesoryjnych. Można je było stosować niezależnie od ochrony petytoryjnej.

→ Interdykty unde vi i de vi armata Justynian połączył w jeden środek procesowy – niezależnie od wadliwości posiadania, ale w ciągu 1 roku.

→ Interdykt utrubi i uti possidentis za Justyniana w obu przypadkach utrzymywał się przy posiadaniu ten, który nie był posiadaczem wadliwym w chwili litis contestatio.