Student Prawa

Po śmierci Lenina walka o władzę w partii komunistycznej toczyła się między dwoma najwybitniejszymi działaczami – Stalinem a Trockim. W 1924 r. zwycięstwo Stalina było już niewątpliwe, a od 1928 r. miał on na tyle władzy, aby móc rozprawić się z przeciwnikami politycznymi i sprzecznościami życia społecznego, niezgodnymi z jego koncepcją władzy.

Stalinizm był totalitarnym sposobem rządzenia, w którym państwo i rządząca (jedyna) istniejąca partia zmierzają do kontrolowania nie tylko gospodarki, ale i całego życia umysłowego, od sztuki po naukę i filozofię. W przeciwieństwie do Trockiego, zakładał Stalin możliwość zbudowania socjalizmu w 1 kraju (jednak przede wszystkim dla rozprawy z Lwem, głoszącym teorię rewolucji światowej). Opowiadano się za prawem państwa stosowania pracy przymusowej w celu przyśpieszenia industrializacji państwa. Ważna ze względów politycznych i represyjnych okazała się teza, że „w miarę postępów w budowie socjalizmu następuje zaostrzenie walki klasowej”, w rezultacie której dochodziło do brutalnych czystek partyjnych, likwidacji niepożądanych klas społecznych (np. niezależnego i bogatego chłopstwa).

Stalin wprowadził jedyną obowiązującą wersję marksizmu, zwaną marksizmem-leninizmem, polegającym na tym, co sam Wódz na ów marksizm uznal. Obejmował on jednoznaczne, uproszczone i poparte odpowiednio cytatami myśli klasyków ideologii komunizmu.