Student Prawa

Ruch polityczny i ideologia związana z postacią Pierwszego marszałka Józefa Piłsudskiego.

Główną osią doktryny Piłsudskiego było odzyskanie przez Polskę niepodległości i wzmocnienie kraju. Drogę do osiągnięcia tego celu upatrywał w działalności spiskowej i konspiracyjnej oraz na arenie wojskowej (silne związki z tradycją niepodległościową) W sferze społecznej związał się z PPS jednakże zawsze podkreślał prymat idei niepodległości nad jakimikolwiek kwestiami społecznymi.

W czasie wojny swoją działalność oparł na opcji austro-węgierskiej, która wydawała mu się najkorzystniejsza i której reżim w stosunku do Polaków był najłagodniejszy.

W dziedzinie międzynarodowej postulował, czerpiąc z idei Jagielońskiej utworzenie Miedzymorza – federacji państw Europy Środkowo – Wschodniej pod przewodnictwem Polski.

Piłsudski wyraźnie podkreślał rolę państwa w życiu społecznym i wyznaczył mu pierwszoplanową rolę. Uważał, że naród to twór państwa ukształtowany w długim procesie rozwoju historycznego. poprzez aktywność państwa.

Swoisty solidaryzm  wszystkich grup społecznych przedkłada się ponad instynkt narodowy.

Sanacja polegała min: na aktywnym udziale państwa w gospodarce(interwencjonizm państwowy – etatyzm), zauważano także potrzebę reformy rolnej oraz ochrony socjalnej robotników.

Twierdził że społeczeństwo jest bardziej przywiązane do Państwa niż do idei narodu, przywiązanie to cechuje także mieszkańców państw dawnej monarchii Jagiellonów tak też uzasadniał swoją koncepcje federacji.

Działalność Piłsudskiego po roku 1926 prowadzona była pod hasłami „sanacji moralnej” (łac. uzdrowienia) życia publicznego w Polsce, i dążyła do wprowadzenia rządów autorytarnych opartych na armii i zwolennikach, zwalczania komunizm i opozycji, ograniczenia roli parlamentu(sejmokracji), głosiła tezy o kryzysie demokracji, konieczności silnych rządów i likwidacji partii opozycyjnych oraz uzależnienia praw od obowiązków. Programem było skupienie sił do pracy dla kraju. Sanacja (BBWR) cechowała się: kultem wodza, czyli Józefa Piłsudskiego, krytykowała "partyjniactwo" jako zjawisko mające destruktywny wpływ na państwo

U Piłsudskiego na 1 plan wysuwa się właśnie Państwo – jego organizacja i zdolność kierowania społeczeństwem. To dzięki państwu naród zyskuje możliwość zorganizowanego, efektywnego działania, którego warunkiem są umiejętności władcze i zdolność do służenia rządzących. Państwo jest architektem społeczeństwa i narodu, co znalazło wyraz w uchwalonej w 1935 konstytucji kwietniowej.

Idei Państwa miało być podporządkowane wiele przejawów życia jednak w praktyce reżim autorytarny był łagodny: nienaruszająca poważnie praw obywatelskich i niewnikająca w życie prywatne, nie odbierała głosu opinii publicznej (wolność prasy).

W konstytucji ’35 odrzucono idee suwerenności narodu na rzecz silnej scentralizowanej władzy państwowej, zrywała z zasada równych praw wszystkich obywateli (stworzenie nowej elity na podstawie kryterium zasług dla Państwa) stwarzała szerokie możliwości ingerowania we wszystkie dziedziny życia. Wprowadziła zasadę koncentracji władzy państwowej (jednolitej i niepodzielnej) w ręku prezydenta odpowiedzialnego przed Bogiem i historią. Wprowadzono tym samym ustrój prezydencjalny.