Student Prawa

Punktem wyjścia systemu politycznego Hobbesa było pesymistyczne założenie, iż człowiek to istota rządzona przez namiętności. Człowiek jest z natury egoista. Ludzie nie chcą się pogodzić z równością; każdy chce mieć więcej dóbr, i więcej władzy i więcej szacunku od innych.

Człowiek jest jednak nie tylko niewolnikiem własnych namiętności. Zawsze był istotą rozumną; to go różni od zwierząt. Przejawem rozumu tkwiącego w każdym człowieku jest jego instynkt samozachowawczy. Nakazuje on człowiekowi dążyć do pokoju, rezygnować z naturalnej swobody na rzecz praw innych ludzi, dotrzymywać umów, tłumić odruchy zemsty. Tyle, że kierowanie się tymi zasadami było niemożliwe, dopóki trwał stan wojny, a zasadą postępowania ludzi była subiektywna wolność naturalna, która w imię samozachowania dawała człowiekowi prawo do każdej rzeczy, nawet do ciała drugiego człowieka. Prawo natury nie mogło się rozwinąć tak długo, jak długo nie było władzy, która wymuszałaby jego respektowanie za pomocą sankcji. Bez suwerena zasady prawnonaturalne były tylko pewną sentencją tkwiącą w umyśle człowieka, zespołem cech, które usposabiały ludzi do pokoju i posłuszeństwa, ale nie były prawami, bo nie stał za nimi przymus. W stanie natury nie mogło być pokoju, bo nie było władzy, która by stanęła na jego straży; rozum nie mógł wziąć góry nad namiętnościami. Ugody bez miecza są tylko słowami i nie mają mocy, by dać człowiekowi bezpieczeństwo – stwierdzał Hobbes.