Student Prawa

Początkowo proces średniowieczny, ze względu m.in. na słabość aparatu państwowego, miał charakter prywatnoskargowy.

Ponieważ kościół katolicki w średniowieczu był zainteresowany zwalczaniem herezji, a jednocześnie proces prywatnoskargowy nie był tu skutecznym sposobem utrzymania porządku prawnego – pojawiły się nowe koncepcje prowadzenia postępowania przed sądem.

W 1215 r. w procedurze stosowanej przez kościół wprowadzono proces „z doniesienia” – per denuntatione – z prywatnej inicjatywy. Proces ten rozpoczynało zawiadomienie sądu o popełnionym przestępstwie (herezji). W procesie tym zawiadamiający uwalniał się od dalszego uczestnictwa w procesie – którego wynik przecież nie zawsze był zgodny z oczekiwaniami oskarżającego.

Po zawiadomieniu o przestępstwie sprawą zajmował się już dalej tylko sąd. Sędzia mógł wszcząć postępowanie zawsze, gdy dowiedział się o przestępstwie – niezależnie od sposobu uzyskania tej informacji.

Proces z denuncjacji bardzo szybko przekształcił się w proces wszczynany w urzędu – proces publiczno-skargowy. W tym systemie wystarczyło już samo podejrzenie, zła opinia.