Student Prawa

Jego twórca filozof Epikur 341 – 269 . Epikureizm to pewien wzorzec życia skomponowany – podobnie jak cynizm _ na użytek jednostki, jednak ani tak anarchiczny i prymitywny, ani tak egalitarny. Epikurejski mędrzec dochodzi do wewnętrznej wolności wtedy, gdy przestaje żyć w strachu, gdy nie gnębią go troski i zmartwienia. Droga do szczęścia wiedzie wśród przyjemności. Synonimem cnoty jest bowiem używanie wszelkich doczesnych rozkoszy, które daje cywilizacja. Oczywiście trzeba uważać w dobieraniu sobie przyjemności, należy czynić staranny wybór i unikać wszystkiego, co by zakłóciło wewnętrzny spokój.

Epikurejczyk nie lekceważy konwencji społecznych i politycznych. Pilnuje swej własności i dba o jej pomnażanie. Nie odwraca się też od państwa. Toleruje je i uznaje go wartości; państwo jest pożyteczne, bo zapewnia minimum moralności, gwarantuje zewnętrzny spokój; chroni jednostkę przed zawisłością innych – oto założenia,  które kiedyś leżały u kolebki rozumnej umowy społecznej. Ale prawdziwy mędrzec nie pasjonuje się polityką; nie pociąga go służba obywatelska, podobnie jak odpychają go zobowiązania religijne. Obowiązki wobec państwa odwodzą człowieka od używania, zatruwając smak przyjemności, utrudniają praktykowanie cnoty. Epikurejczyk pomaga władzy, gdy wymaga tego jego bezpieczeństwo; odwraca się od intryg politycznych i chroni w swojej willi, gdy horyzont polityczny jest czysty.