Student Prawa

Cynicy byli świadkami krachu dawnego świata i rozkładu starych struktur, doświadczyli oni wszystkich kataklizmów epoki przejściowej. Ich odpowiedź na pytanie, jak żyć w nowej rzeczywistości była surowa, skrajnie anarchistyczna. Nie pozbawiona elementów katastrofizmu. Brzmiała ona: żyć własnym życiem, kształtować swą osobowość bez oglądania się na formy proponowane przez nowe państwo.

Filozofia życia cyników była prosta. Najwyższą wartością w życiu człowieka jest jego szczęście. Szczęście polega na  cnocie, ta zaś na życiu zgodnym z naturą. Natura identyfikowała się z przyrodą; naturalne potrzeby człowieka stanowi to, co mu absolutnie niezbędne. Był to program minimalizmu życiowego, kult prostoty życia i ascezy – rozkosze cywilizacji przeszkadzają w praktykowaniu cnoty. Ideałem cyników był Diogenes, o którym legenda mówiła, że żył w beczce i odziewał się jednym tylko płaszczem.

Skrajnym minimalizmem i indywidualizmem a także pochwały dla życia na łonie biologicznie pojmowanej natury prowadziły cyników do odrzucenia krępujących konwencji społecznych; nie do przyjęcia, bo  niezgodnych z naturą. Byli w związku z tym przeciwni państwu. Państwo jest złem, bo stanowi twór nienaturalny, mający swój początek w działalności ludzkiej. To wpływ sofistyki. Idea bezpaństwowości, zastąpiona tezą, że człowiek ma tylko jedną ojczyznę, a tą ojczyzną jest cały świat, łączyło się w szkole cyników z daleko posuniętym prymitywizmem i z akceptacją dla całkowitej swobody obyczajów, obyczajów nawet z zaaprobowaniem ludożerstwa i kazirodztwa.

Cynizm obiecywał więc ludziom wolność od hellenistycznych kataklizmów politycznych w odwróceniu się od spraw polityki; w skrajnym indywidualizmie indywidualiźmie i anarchiźmie.