Student Prawa

EMFITEUZA (Emphyteusis)

-        już w okresie republiki – ius perpetuum – wieczysta dzierżawa, która trwała do czasu, aż uprawniony płacił czynsz (vectigal). Był detentorem chronionym interdyktami, a w przypadku utraty posiadania pretor udzielał mu skargi in rem o wydanie rzeczy.

-        w okresie cesarstwa we wschodnich prowincjach ziemie należące do cesarza oddawano w długoterminową dzierżawę zobowiązująca do uprawy ziemi. Później tez na gruntach prywatnych.

-        w V w n.e. ius perpetuum zlało się z emfiteuzą w ius emphyteuticum. W 480 cesarz Zenon postanowił, że umowa oddania gruntu na podstawie ius emphyteuticum jest odrębnym prawem na rzeczy cudzej, a nie kupnem ani najmem.

-        Uprawnienia:

*  dziedziczna (ab intestato i ex testamento)

*  zbywalna → konieczność zawiadomienia właściciela, który miał prawo pierwokupu, a jeśli nie skorzystał dostawał 2% ceny (laudemium)

*  dowolna eksploatacja, nawet ze zmianą przeznaczenia rzeczy, byle bez pogorszenia jej wartości.

*  mógł wykonywać osobiście lub pośrednio

*  własność owoców z chwilą oddzielenia.

-        Ochrona taka jak właściciela

*  actiones utiles – skargi analogiczne do skarg właściciela

*  interdykty posesoryjne, choć był detentorem

-        Wygaśnięcie

*  niepłacenie czynszu (przez 3 lata)

*  pogorszenie wartości gruntu

*  niezawiadomienie o sprzedaży

*  zlania się z prawem własności

-        stała się punktem wyjścia dla konstrukcji własności podzielonej.