Student Prawa

Wydanie władzom obcego państwa osoby ściganej przez te władze za popełnione przestępstwa.

Nie ma zwyczajowej normy prawa międzynarodowego, która by nakazywała lub zakazywała ekstradycji. Władze każdego państwa opierając się na prawie wewnętrznym i swoim uznaniu, same decydują czy osobę ściganą wydać obcemu państwu. Od XVIII zaczęto zawierać dwustronne umowy ekstradycyjne, w których strony zobowiązywały się wzajemnie do wydawania, na żądanie drugiej strony, osób ściganych lub skazanych za popełnienie określonego przestępstwa. Zazwyczaj umowy przewidują wydawanie przestępców pospolitych, a nie tych ściganych za przestępstwo polityczne. Ocena charakteru przestępstwa należy do państwa wydającego. Wyjątkiem jest tzw klauzula zamachowa – przewiduje ekstradycję osób, które dopuszczają się z motywów politycznych zabójstwa głowy państwa, szefa rządu lub innych osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe i polityczne.

W Polsce: ekstradycja jest niedopuszczalna gdy:

­     wniosek o wydanie dotyczy obywatela polskiego,

­     osoba korzysta w Polce z prawa azylu.

Ekstradycji można odmówić z tego powodu, że przestępstwo zostało popełnione na terytorium państwa polskiego albo a polskim statku morskim lub powietrznym, a także gdy państwo które złożyło wniosek o wydanie, nie zapewnia wzajemności.

Po I wojnie światowej powstało zagadnienie: ekstradycja przestępców wojennych. Zostało to przewidziane w Deklaracji Moskiewskiej 3 mocarstw: USA ZSRR i Wielka Bryt z 30 października 1943 r. Postanowienie: odsyłanie przestępców wojennych do krajów, gdzie popełnili zbrodnie.