Student Prawa

Najwcześniejszym kierunkiem wystąpień humanitarystów w dziedzinie procesu karnego była krytyka inkwizycyjnego postępowania dowodowego, a zwłaszcza kwestia stosowania tortur jako środka wymuszania zeznań od obwinionych. Przeciw torturom wypowiadano się również, lecz sporadycznie w czasach Odrodzenia. Ale dopiero w XVIII w. zagadnienie tortur było poddane wszechstronnej ocenie od strony etycznej, medycznej, psychologicznej itp. co doprowadziło do powszechnego żądania ich  zniesienia nie tylko jako sprzecznych z elementarnym poczuciem człowieczeństwa, ale ze względu na to, że były one najbardziej zawodnym środkiem dochodzenia do prawdy w procesie. W tej też dziedzinie wystąpienia humanitarystów przyniosły najszybsze efekty. Tortury jako środek wymuszania zeznań w procesie inkwizycyjnym zostały zniesione najwcześniej w Prusach (częściowo w 1740 r.) ostatecznie w 1754r, następnie w Austrii i Polsce(1776 r).