Student Prawa

Dziedziczenie wg ustawy XII tablic.

-        dziedziczyli tylko krewni agnacyjni

* I grupa – sui heredes – osoby będące w chwili śmierci pod władzą testatora, a w raz z jego śmiercią stające się sui iuris. Dzieci zrodzone z iustum matrimonium lub adoptowane lub adrogowanej oraz żona, jeśli była pod manus męża oraz dzieci zmarłego/emancypowanego syna. Dziedziczono według szczepów i głów – każde dziecko dostawało tyle samo (in capita). Wnuki dostawały część swego ojca (według szczepów – in stripes), a następnie dzieliły się między siebie po równo – zasada reprezentacji.

* II grupa – w braku sui heredes – najbliżsi krewni agnacyjni – proximi agnati, czyli te osoby, które poprzednio przebywały pod władzą wspólnego przodka i przebywałyby, gdyby wspólny przodek nadal żył – rodzeństwo i matka, jeśli była pod manus męża. Krewni tego samego stopnia dziedziczyli według głów, odsuwając krewnych dalszego stopnia. Krewny agnacyjny dziedziczył, jeśli żył w chwili śmierci spadkodawcy.

• Lex Viconia (169 r p.n.e.) – ograniczenie możliwości dziedziczenia przez kobiety. Dziedziczyły tylko siostry agnacyjne (consanquineae).

* III grupa – członkowie rodu – gentiles. Praktyka ta zanikła pod koniec republiki.

-        po wyzwoleńcu (libertinus) dziedziczyły jego dzieci, jako sui heredes, a w razie ich braku patron. Tak samo po emancypowanym synu.

-        po latynie juliańskim dziedziczył były właściciel.

-        w razie nie przyjęcia spadku przez najbliższych krewnych agnacyjnych, nie oferowano go dalszym krewnym, gdyż powołanie to było jednorazowe. Spadek stawał się spadkiem leżącym i mógł być zasiedzony (usucapio pro herede). Od czasów Augusta hereditas iacens przypadała skarbowi państwa.