Student Prawa

-          Machiavelli uważał, że wśród powszechnego zepsucia potrzebna jest twarda władza absolutna monarchy („cel uświęca środki”)

-          w sprawowaniu silnych rządów niezbędna jest wybitna, silna i mądra jednostka, której ostatecznym celem będzie służenie wspólnej ojczyźnie

-          dyktatura jest po to, aby rozprawić się z wrogami, a nie dla próżności władcy

-          uważał, że polityka nie ma nic wspólnego z moralnością (historia nigdy nie krytykuje zwycięzców, niezależnie w jaki sposób sukces osiągnęli)

-          Machiavelli jednak nie był „amoralny” (nazywał zło po imieniu), rozumiał jednak, że niekiedy czyny niezgodne z kanonami moralności są o wiele skuteczniejsze w praktyce niż czyny cnotliwe („nie można być moralnym, kiedy epoka jest niemoralna”)

-          był pragmatykiem – wiedział jak dojść do wyznaczonego celu

-          Machiwavelli pochwalał cyniczne, okrutne i bezwzględne poczynania władcy, jeżeli te prowadziłyby do ostatecznego celu – naprawy zepsutego społeczeństwa i utworzenia upragnionej republiki

-          mądry despota, jego zdaniem, złych surowo karze, a dobrych nagradza – prowadzi aktywną politykę społeczną

-          Machiavelli (nie wierzył w Boga) doceniał społeczną funkcję religii, ale tylko w sytuacji, gdy ta kształtowała cnoty obywatelskie, uczyła służby dla państwa i władzy (religia ma być subsydiarna w stosunku do państwa)

-          krytykował jednak papiestwo i chrystianizm, jako doktrynę bierności i lenistwa