Student Prawa

W ożywionym klimacie odrodzenia wyjątkowo źle znoszono sztywne i duszne prawdy objawione, które wniosła z poprzedniej epoki tradycja kościelna. Humanizm epoki i idea religii naturalnej sprzyjały intensyfikacji sporów reformacyjnych. Reformacja była też refleksem zawiłych interesów społecznych i politycznych. Wyrażała protest przeciw materialnej i politycznej potędze kościoła. Podejmowała krytykę finansowej eksploatacji uprawianej przez kurię rzymską, przeciwstawiała się rozmiarom dóbr martwej ręki i przywilejom kleru. Szczególnie mieszczaństwo oburzało się na ekskluzywność i pasożytnictwo duchowieństwa. Szlachta zazdrosnym okiem patrzyła na ogromne i wydajne beneficja biskupów i prałatów i chętnie podejmowała hasło sekularyzacji dóbr kościelnych.

Większość nurtów szesnastowiecznej reformacji doskonale się mieściła w interesach narodowego państwa feudalnego i korzystała z szerokiego poparcia albo samego aparatu państwowego albo najbardziej aktywnych sił społecznych w państwie.

Największymi postaciami reformacji, a zarazem głównymi reprezentantami jej podstawowych nurtów byli: Marcin Luter, Jan Kalwin oraz Tomasz Minzer.