Student Prawa

Narodowe sentymenty znajdowały wyraz przede wszystkim z akcentowaniu

idei monarchicznej jako symbolu trwałości jednolitego państwa. Król był pokazywany jako namiestnik Chrystusa wśród ludu chrześcijańskiego; miał on bronić ludu przed jego wrogami i gwarantować wewnętrzny pokój.

W XII w. na tle osłabienia sił odśrodkowych rozpoczął się powolny proces odbudowy autorytetu monarchii. Monarcha stawał się symbolem jedności; jego potęga wyrażała narodową świadomość. W służbie tezy monarchicznej oraz idei suwerenności państwa podkreślano chętnie zwłaszcza dwie zasady: zasadę cesarskości państwa oraz kult narodowych tradycji.

Nie bez wpływu tradycji justyniańskiej uznawano, że władza króla jest równa władzy cesarskiej: rex imperator In regno suo – krol jest cesarzem w swoim królestwie. Zjawisko nadawania monarchom tytułu cesarza miało charakter niemal powszechny. Podkreślały one równorzędność między państwami i służyły tezie o pełnej wolności kraju. Ponadto model króla – cesarza stanowił uzasadnienie dla tendencji centralizacyjnych w stosunkach wewnętrznych. „Cesarska” doktryn a przyznawała poszczególnym władcom liczne prawa suwerenne, które według ideologów doktryny uniwersalizmu cesarstwa niemieckiego ( niemieckiego także bizantyjskiego ) były udziałem tylko cesarza. Wśród tych iura maiestatis wymieniano: 1) prawo króla – cesarza do tworzenia i nadzorowania urzędów, 2) prawo do sprawowania najwyższego wymiaru sprawiedliwości, nie poddanego żadnej już apelacji, 3) wyłączne prawo do prowadzenia wojny, 4) prawo do skarbu publicznego , do ściągania podatków, 5 ) prawo do tworzenia prawa, 6 ) prawo do fundowania uniwersytetów, znoszenia infamii, legitymowania dzieci nieślubnych itp.

W tych warunkach problem suwerenności państwa oraz problem suwerenności w państwie musiał stać się przedmiotem politycznej dyskusji. Był to główny nurt doktrynalny w stanowych państwach narodowych. Na czoło haseł ideologii monarchicznej wysuwał się protest przeciwko politycznemu uniwersalizmowi. uniwersalizmowi tak, teoria, regis exemti uzasadniała „wyjęcie” monarchy spod władzy cesarskiej. Twierdzono coraz częściej, że cesarstwo nie dysponuje żadnymi prawami uniwersalnymi, że jest ono takim samym państwem, jak każde inne. Protest przeciwko uniwersalizmowi cesarzy szedł w parze z odrzuceniem zwierzchności papieskiej.

Pewne zasługi dla ugruntowania się ideologii monarchicznej wnosiło prawo rzymskie. Prawda, że służyło ono także cesarstwu dla uzasadnienia idei dominium mundi, ale przy identyfikowaniu władzy królewskiej z cesarską nie było przeszkód w wykonywaniu go dla podkreślenia zasad suwerenności państwa i silnej władzy monarchii. Przykładem tej adaptacji było wsparcie walki z anarchią na mocy rzymskiej lex Julia Maiestatis, a także przeprowadzenie dowodu niezależności od cesarstwa na podstawie rzymskiej formuły zasiedzenia i przedawnienia

( monarchowie zasiedzieli w drodze usucapio swoją suwerenną pozycję. Prawem rzymskim posługiwano się dla umocnienia władzy sądowej króla oraz dla spopularyzowania tezy, iż każde państwo ma prawo do własnego systemu norm.

Rozbudowywany był katalog moralnych cnót królewskich. Mnożyły się traktaty uzasadniające ideę rządów dziedzicznych oraz dowodzące niezbywalności królewskiej domeny.